"ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ' ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε." (Ματθ. 25:40)
"Είναι χρέος κάθε πατριώτη να κάνει τη ζωή του τυράννου δύσκολη"
Η ιδέα της Ακέφαλης Αντίστασης (Leaderless Resistance) προτάθηκε από τον Σ/χη Ulius Louis Amoss, ιδρυτή της Διεθνούς Υπηρεσίας Πληροφοριών με έδρα την Βαλτιμόρη του Μέρυλαντ. Ο Σ/χης Amoss μπορεί να πέθανε πάνω από δεκαπέντε χρόνια πριν, καθ’ όλη όμως τη διάρκεια της ζωής του υπήρξε ακούραστος πολέμιος του κομμουνισμού, καθώς επίσης και ικανός αξιωματικός της Υπηρεσίας Πληροφοριών. Ο Σ/χης Amoss μίλησε για πρώτη φορά για την Ακέφαλη Αντίσταση στις 17 Απριλίου 1962. Η οργανωτική θεωρία που ανέπτυξε στόχευε πρωτί-στως κατά της απειλής της κατάληψης της εξουσίας των ΗΠΑ από τους κομμουνιστές. Ο υπογράφων, έχοντας ζήσει πολλά χρόνια μετά τον Σ/χη Amoss, πήρε τη θεωρία του και την επέκτεινε. Ο Σ/χης Amoss φοβόταν τους κομμουνιστές. Ο υπογράφων φοβάται την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Ο κομμουνισμός πλέον δεν συνιστά α-πειλή για κανέναν στις ΗΠΑ, ενώ η λευκή ομοσπονδιακή τυραννία συνιστά απειλή για τους πάντες. Ο συγγραφέας πρόλαβε ευτυχώς να ζήσει τις τελευταίες στιγμές του κομμουνισμού, δυστυχώς όμως ίσως ζήσει αρκετά ακόμα ώστε να προλάβει να δει και τις τελευταίες στιγμές της ελευθερίας στην Αμερική.
Το δοκίμιο αυτό γράφτηκε με την ελπίδα ότι η Αμερική μπορεί ακόμα, με κάποιον τρόπο, να βγάζει τους γενναίους αυτούς άνδρες και γυναίκες που είναι ανα-γκαίοι για να καταπολεμηθεί η ολοένα και αυξανόμενη καταστολή και δίωξη. Εκείνοι που αγαπούν την ελευθερία, που πιστεύουν στην ελευθερία τόσο πολύ ώστε να πολεμούν γι’ αυτήν, σπανίζουν σήμερα, όμως κάθε πάλαι ποτέ σπουδαίο έθνος κρύβει ακόμα στον κόρφο του τα πετράδια του πρότερου μεγαλείου του. Υπάρχουν. Έχω δει τη σπίθα στα μάτια τους, καθώς στο διάβα της ζωής μου μοιράστηκα μια φευγαλέα στιγμή του χρόνου μαζί τους. Απόλαυσα τη φιλία τους, υπέμεινα τον πόνο τους κι εκείνοι τον δικό μου. Είμαστε μια παρέα αδέρφια από τούτον τον τόπο, που παίρνουμε δύναμη ο ένας από τον άλλο στη μάχη αυτή όπου εδώ και καιρό έχουμε αποδυθεί με ορμή, μια μάχη που οι αδύναμοι και δειλοί λένε πως δεν γίνεται να κερδίσουμε. Μπο- ρεί… Από την άλλη όμως, μπορεί και να γίνεται. Ο αγώνας δεν θα τελειώσει προτού και ο τελευταίος μαχητής της ελευθερίας θαφτεί ή φυλακιστεί ή προτού συμβεί ακριβώς αυτό σε όλους όσοι καταστρέφουν την ελευθερία μας.
Άνευ απροόπτων βιβλικών καταστροφών, ο αγώνας θα συνεχιστεί για πολύ καιρό. Ο χρόνος θα κατα-στήσει σαφές ακόμα και στον πιο αργόστροφο από εμάς πως η κυβέρνηση είναι η πρώτη και κύρια απειλή κατά της ζωής και της ελευθερίας του λαού. Η κυβέρνηση πέραν πάσης αμφιβολίας θα κάνει τη σημερινή καταστολή να μοιάζει με νηπιαγωγείο σε σύγκριση με ό,τι σχεδιάζει για το μέλλον. Μέσα σε όλα αυτά, υπάρχουμε κι εμείς που συνεχίζουμε να ελπίζουμε πως με κάποιον τρόπο οι λίγοι θα καταφέρουν να κάνουν αυτό που δεν έχουν κάνει οι πολλοί. Έχουμε επίγνωση του ότι προτού τα πράγματα καλυτερεύσουν, οπωσδήποτε θα γίνουν χειρότερα, καθώς η κυβέρνηση δείχνει πως προτίθεται να θέσει σε εφαρμογή ακόμα πιο αυστηρά αστυνομικά και κρατικά μέτρα κατά των αντιφρονούντων. Αυτή η μεταβαλλόμενη κατάσταση δείχνει ξεκάθαρα πως όσοι εναντιώνονται στην κρατική καταστολή πρέπει να είναι έτοιμοι να αλλάξουν, να τροποποιήσουν και να προσαρμόσουν τη συμπεριφορά τους, τη στρατηγική και την τακτική τους καταπώς απαιτούν οι περιστάσεις. Αν δεν μπορούμε να σκεφτούμε νέες μεθόδους ή αν δεν μπορούμε να τις εφαρμόσουμε ενώ είναι αναγκαίες, θα λύσουμε τα χέρια της κυβέρνησης στο έργο της κατα-στολής. Είναι καθήκον κάθε πατριώτη να κάνει τη ζωή του τυράννου κόλαση. Αν κάποιος αποτύχει σε αυτό, δεν ζημιώνει μόνο τον εαυτό του αλλά και τον λαό του.
Με αυτά κατά νου, οι παρούσες μέθοδοι αντίστασης κατά του τυράννου που υιοθετούν όσοι αγαπούν τη φυλή μας, τον πολιτισμό μας και την κληρονομιά μας, πρέπει να περάσουν από τεστ αντοχής. Οι μέθοδοι πρέπει να αξιολογηθούν αντικειμενικά όσον αφορά στην αποτελεσματικότητά τους καθώς και στο κατά πόσο καθιστούν την προσπάθεια της κυβέρνησης για καταστολή πιο εύκολη ή πιο δύσκολη. Όσες δεν συνεισφέρουν στους αντικειμενικούς σκοπούς μας πρέπει να τις αφήσουμε στην άκρη, γιατί ειδάλλως η κυβέρνηση επωφελείται.
Επειδή οι τίμιοι άνδρες που σχηματίζουν ομάδες ή οργανώσεις πολιτικής ή θρησκευτικής φύσης χαρακτηρίζονται, ψευδώς, «τρομοκράτες» ή «αιρετικοί» και υφίστανται διώξεις, είναι απαραίτητο να υιοθετηθούν άλλες μέθοδοι οργάνωσης (ή, όπως μπορεί να απαιτεί η κατάσταση πολλές φορές, μη- οργάνωσης). Πρέπει να έχουμε υπ’ όψη πως η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται να εξαλείψει όλες τις ομάδες. Κάτι λίγες πρέπει να παραμείνουν, ώστε να διατηρούν την αυταπάτη για τις μάζες πως η Αμερική είναι μια «ελεύθερη δημοκρατική χώρα», όπου η διαφωνία είναι ανεκτή. Οι περισσότερες οργανώσεις, ωστόσο, που έχουν δυναμική αποτελεσματικής αντίστασης δεν θα επιτραπεί να συνεχίσουν να υπάρχουν. Όποιος είναι τόσο αφελής ώστε να πιστεύει πως η πιο ισχυρή κυβέρνηση της γης δεν θα διαλύσει οποιονδήποτε συνιστά πραγματική απειλή για την ε-ξουσία της, δεν πρέπει να δραστηριοποιείται, καλύτερα να καθίσει στο σπίτι του και να μελετήσει πολιτική ι-στορία.
Το ερώτημα ποιον θα αφήσουν ήσυχο και ποιον όχι, θα εξαρτηθεί από το πώς οι ομάδες και τα μεμονωμένα άτομα αντιμετωπίζουν συγκεκριμένα θέματα, όπως: αποφυγή θεωριών συνωμοσίας, απόρριψη αδύναμων ή ανόητων συμμετεχόντων, επιμονή στην ποιότητα των μελών, αποφυγή κάθε επαφής με τα φερέφωνα των ομοσπονδιακών – τα ΜΜΕ – και, τέλος, κα-μουφλάζ (δηλαδή, ικανότητα να αναμειγνύονται, για τα μάτια του κόσμου, οι πιο ορκισμένες ομάδες αντίστασης με πολιτικά ορθές και ήπιες οργανώσεις, που γενικά θεωρούνται ακίνδυνες). Πρωτίστως, όμως, το αν σε κάποια οργάνωση θα επιτραπεί να συνεχίσει να υπάρχει ή όχι θα εξαρτηθεί από το πόσο μεγάλη απειλή συνιστά αυτή η ομάδα. Απειλή όχι όσον αφορά σε ένοπλη δύναμη ή πολιτική επιρροή, γιατί επί του παρόντος δεν υπάρχει τίποτα από τα δύο, αλλά κυρίως όσον αφορά στη δυναμική της. Τη δυναμική φοβούνται περισσότερο οι ομοσπονδιακοί. Το αν η δυναμική αυτή έγκειται σε ένα άτομο ή σε μια ομάδα, είναι δευτερεύουσας σημασίας. Οι ομοσπονδιακοί αξιολογούν τη δυνάμει απειλή ως προς το τι μπορεί να συμβεί σε μια δεδομένη κατά-σταση που μπορεί να προκαλέσει τη δράση μιας αντι-στασιακής ομάδας ή ατόμου. Η ακριβής συλλογή πληροφοριών, τους επιτρέπει να μπορούν να αξιολογήσουν τη δυναμική. Το να δείξεις λοιπόν τα χαρτιά σου προτού πέσουν τα στοιχήματα, είναι ένας σίγουρος τρόπος να χάσεις.
Το κίνημα για ελευθερία πλησιάζει με γοργούς ρυθμούς το σημείο εκείνο όπου για τον πολύ κόσμο, το να ανήκει σε μια ομάδα δεν θα υπάρχει ως επιλογή. Για άλλους, η συμμετοχή σε μια ομάδα θα αποτελεί εφικτή επιλογή μονάχα για το άμεσο μέλλον. Στο τέλος, που πιθανώς θα έρθει πολύ πιο γρήγορα από ό,τι πιστεύουν οι περισσότεροι, το τίμημα για συμμετοχή σε μια ομάδα θα υπερβαίνει κάθε ορατό όφελος. Προς το παρόν όμως, κάποιες από τις υπάρχουσες ομάδες συχνά εξυπηρετούν έναν χρήσιμο σκοπό, είτε εμφυσώντας την ιδεολογία του αγώνα μας στον νεοεισερχόμενο, είτε κάνο-ντας θετική προπαγάνδα ώστε να τραβήξουν τους δυνάμει μαχητές της ελευθερίας. Είναι βέβαιο πως στο μεγαλύτερο μέρος του ο αγώνας αυτός οδεύει ολοταχώς προς το να γίνει ζήτημα ατομικής δράσης, αφού κάθε συμμετέχων σε αυτόν λαμβάνει ατομικά, κρυφά μες στην καρδιά του, την απόφαση να αντισταθεί: να αντισταθεί χρησιμοποιώντας κάθε αναγκαίο μέσο. Δύσκολο να ξέρει τι θα κάνουν οι άλλοι, αφού κανένας άνθρωπος δεν μπορεί αλήθεια να γνωρίζει τι κρύβεται στην καρδιά ενός άλλου ανθρώ-που. Αρκεί να ξέρει τι θα κάνει ο ίδιος. Ένας μεγάλος διδάσκαλος είπε κάποτε, «γνώθι σαυτόν». Πολύ λίγοι το εφαρμόζουν πραγματικά, ας υποσχεθεί όμως καθένας μας στον εαυτό του πως δεν θα βαδίσει πειθήνια προς τη μοίρα που οι επίδοξοι αφέντες μας έχουν προδια-γράψει για μας.
Η ιδέα της Ακέφαλης Αντίστασης δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια θεμελιώδης αλλαγή πλεύσης στην οργανωτική θεωρία. Το παραδοσιακό σχήμα οργάνωσης διαγραμματικά παριστάνεται με μια πυραμίδα, με τη μάζα στη βάση και τον ηγέτη στην κορυφή. Αυτή η οργανωτική διάρθρωση δεν απαντά μόνο στους στρατούς, που φυσικά αποτελούν το χαρακτηριστικότερο παρά-δειγμα πυραμιδικής δομής, με τη μάζα, τους στρατιώτες, στη βάση να αναφέρουν στους δεκανείς, οι οποίοι με τη σειρά τους αναφέρουν στους λοχίες και ούτω καθεξής μέχρι να φτάσουμε στους στρατηγούς στην κορυφή της πυραμίδας. Την ίδια οργανωτική δομή την συναντάμε και σε εταιρείες, σε συλλόγους γυναικών και στο ίδιο το πολιτικό μας σύστημα. Αυτό το παραδοσιακό «πυραμιδικό» σχήμα οργάνωσης βασικά το συνα-ντάμε σε όλες τις υπάρχουσες σήμερα πολιτικές, κοινωνικές και θρησκευτικές δομές σε όλον τον κόσμο, από την Ομοσπονδιακή κυβέρνηση ως την Καθολική Εκκλησία. Το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, χάρη στη σοφία των Ιδρυτών μας, επιχείρησε να μετριάσει την κατ’ ουσία δικτατορική φύση της πυραμιδικής οργάνωσης, διαιρώντας την εξουσία σε τρία μέρη: εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική. Στην ουσία όμως, η πυραμίδα παραμένει αλώβητη.
Αυτό το σχήμα οργάνωσης, ωστόσο, η πυραμίδα, δεν είναι μόνο ανώφελο αλλά και πάρα πολύ επικίνδυνο για τα μέλη του όταν εφαρμόζεται σε ένα κίνημα α-ντίστασης κατά της κρατικής τυραννίας. Ιδίως σε τεχνολογικά εξελιγμένες κοινωνίες, όπου η ηλεκτρονική παρακολούθηση συχνά μπορεί να διεισδύσει σε όλη τη δομή αποκαλύπτοντας την αλυσίδα ιεραρχίας. Η πείρα έχει δείξει άπειρες φορές πως οι αντικρατικές πολιτικές οργανώσεις που υιοθετούν αυτή τη μέθοδο ιεραρχίας και ελέγχου αποτελούν εύκολα θύματα για την κυβερνητική διείσδυση, παγίδευση και καταστροφή του ε-μπλεκόμενου ανθρώπινου δυναμικού. Αυτό το μοτίβο το έχουμε δει πολλές φορές στις ΗΠΑ όπου φιλοκυβερνητικοί ή κυβερνητικοί προβοκάτορες διεισδύουν σε πατριωτικές ομάδες και τις καταστρέφουν εκ των έσω.
Σε μια οργάνωση με δομή πυραμίδας, ένας χαφιές μπορεί να καταστρέψει όλα όσα βρίσκονται χαμηλότερα από αυτόν στην ιεραρχία αλλά συχνά μπορεί να καταστρέψει και τους ανωτέρους του. Αν ο προδότης έχει εισχωρήσει στην κορυφή της πυραμίδας, τότε ολόκληρη η οργάνωση, από την κορυφή ως τη βάση της, είναι ε-κτεθειμένη και μπορεί να διαβληθεί κατά βούληση.
Η εναλλακτική οργανωτική δομή είναι οι πυρήνες. Κατά το παρελθόν, πολλές πολιτικές οργανώσεις (τόσο δεξιές όσο και αριστερές) χρησιμοποίησαν το σύστημα των πυρήνων για την προώθηση των αντικειμενικών τους σκοπών. Δύο παραδείγματα αρκούν. Κατά την Αμερικανική Επανάσταση, σχηματίστηκαν στις Δεκατρείς Αποικίες «Επιτροπές Αλληλογραφίας». Στόχος τους ήταν να υπονομεύσουν την κυβέρνηση και κατ’ αυτόν τον τρόπο να υποστηρίξουν την υπόθεση της Ανεξαρτησίας. Οι Γιοι της Ελευθερίας, που έγιναν γνωστοί πετώντας το φορολογημένο από την κυβέρνηση τσάι στο λιμάνι της Βοστόνης, ήταν ο μοχλός δράσης των Επιτροπών Αλληλογραφίας. Κάθε επιτροπή ήταν ένας μυστικός πυρήνας που λειτουργούσε τελείως ανεξάρτητα από τους υπό-λοιπους. Πληροφορίες από την κυβέρνηση διαβιβάζο-νταν από επιτροπή σε επιτροπή, από αποικία σε αποικία και έπειτα αναλαμβανόταν δράση σε τοπικό επίπεδο. Κι όμως, ακόμα κι εκείνες τις παλιές μέρες με τις πενιχρές δυνατότητες επικοινωνίας, που μια επιστολή χρειαζόταν εβδομάδες ή ακόμα και μήνες για να παραδοθεί, οι επιτροπές, χωρίς να έχουν καμία απολύτως κεντρική διεύθυνση, εφάρμοζαν αξιοσημείωτα παρό-μοιες τακτικές δράσης κατά την αντίστασή τους στην κυβερνητική τυραννία. Όπως ήξεραν καλά οι πρώτοι Αμερικανοί πατριώτες, δεν υπήρχε καμία ανάγκη να δώσει κανείς οποιαδήποτε εντολή για οτιδήποτε. Η πληροφόρηση παρεχόταν σε κάθε επιτροπή και κάθε επιτροπή δρούσε όπως εκείνη έκρινε ότι άρμοζε στην περίσταση. Ένα πρόσφατο παράδειγμα συστήματος οργάνωσης σε πυρήνες, προερχόμενο από την Αριστερά, είναι οι κομμουνιστές. Οι κομμουνιστές, προκειμένου να υπερκεράσουν τα προφανή προβλήματα της πυραμιδικής οργάνωσης, τελειοποίησαν το σύστημα των πυρήνων. Είχαν πολλούς ανεξάρτητους πυρήνες που λειτουργούσαν τελείως αποκομμένοι ο ένας από τον άλλον και, κυρίως, που δεν γνώριζαν τίποτα ο ένας για τον άλλον, και οι οποίοι όμως ενορχηστρώνονταν από μία κε-ντρική διεύθυνση. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου είναι γνωστό πως υπήρχαν στην Ουάσιγκτον τουλάχιστον έξι μυστικοί κομμουνιστικοί πυρήνες που είχαν διαβρώσει ανώτερα κλιμάκια της κυβέρνησης των ΗΠΑ (πέραν όλων των φανερών κομμουνιστών που προστάτευε και προωθούσε ο Πρόεδρος Ρούζβελτ), ωστόσο μόνο ένας από τους πυρήνες αυτούς εξαρθρώθηκε και διαλύθηκε. Το πόσοι ακόμα μπορεί να λειτουργούσαν, κανείς δεν μπορεί να το ξέρει σίγουρα.
Οι κομμουνιστικοί πυρήνες που λειτουργούσαν στις ΗΠΑ ως το 1991 υπό σοβιετικό έλεγχο, είχαν έναν ηγέτη που διατηρούσε μία κοινωνική θέση φαινομενικά πολύ χαμηλή. Ήταν, για παράδειγμα, γκαρσόνι σε εστια-τόριο, στην πραγματικότητα όμως επρόκειτο για συ-νταγματάρχη ή στρατηγό της Σοβιετικής Μυστικής Υπηρεσίας, της KGB. Υπό τη διεύθυνσή του βρισκόταν πλήθος πυρήνων και κάποιος που δραστηριοποιείτο σε έναν πυρήνα σχεδόν ποτέ δεν γνώριζε κανέναν που να δρα-στηριοποιείτο σε άλλον. Η αξία αυτής της οργανωτικής δομής έγκειται στο ότι, παρότι οποιοσδήποτε πυρήνας μπορεί να διαβρωθεί, να καταγγελθεί ή να διαλυθεί, κάτι τέτοιο δεν επηρεάζει καθόλου τους υπόλοιπους. Βασικά, τα μέλη των υπολοίπων πυρήνων θα βοηθή-σουν τον υπό επίθεση πυρήνα και υπό κανονικές συνθήκες θα τον υποστηρίξουν έντονα με διάφορους τρόπους. Αυτός είναι, αναμφίβολα, τουλάχιστον εν μέρει, ο λόγος που όποτε στο παρελθόν κομμουνιστές δέχονταν επίθεση σε αυτήν τη χώρα, υποστήριξη στο πρόσωπό τους ξεφύτρωνε σε διάφορα απρόβλεπτα μέρη.
Η ικανή και αποτελεσματική λειτουργία ενός συ-στήματος πυρήνων κατά τα πρότυπα του κομμουνιστικού μοντέλου υπόκειται, βεβαίως, στην κεντρική διεύθυνση, άρα προϋποθέτει επιβλητική οργάνωση, χρηματοδότηση εκ των άνω και υποστήριξη εκ των έξω, όλα εκ των οποίων οι κομμουνιστές τα διέθεταν. Προφανώς, οι Αμερικανοί πατριώτες δεν έχουν τίποτα από όλα αυτά στη διάθεσή τους, ούτε στην κορυφή ούτε πουθενά, άρα είναι εκ των πραγμάτων ανέφικτο ένα αποτελεσματικό σύστημα πυρήνων που να βασίζεται στο σοβιετικό επιχειρησιακό μοντέλο.
Από τα παραπάνω, δύο συμπεράσματα συνάγο-νται. Πρώτον, το πυραμιδικό σχήμα οργάνωσης μπορεί να διαβρωθεί πολύ εύκολα και ως εκ τούτου δεν αποτελεί ασφαλή μέθοδο οργάνωσης σε καταστάσεις όπου η κυβέρνηση έχει τους πόρους και τη βούληση να δια-βρώσει τη δομή – όπως έχει η κατάσταση και σε αυτήν τη χώρα. Δεύτερον, οι προϋποθέσεις που κανονικά α-παιτούνται για την οργάνωση σε πυρήνες κατά το κομμουνιστικό πρότυπο δεν υπάρχουν στις ΗΠΑ για τους πατριώτες. Μόλις αυτό γίνει κατανοητό, ανακύπτει το ερώτημα: Ποια μέθοδος απομένει για όσους εναντιώνονται στην κρατική τυραννία; Την απάντηση δίνει ο Σ/χης Amoss, προτείνοντας την οργανωτική μέθοδο των Αθέατων Πυρήνων, την οποία περιέγραψε ως Ακέφαλη Αντίσταση. Ένα σύστημα οργάνωσης που βασίζεται στους πυρήνες αλλά δεν περιλαμβάνει κανέναν κεντρικό έλεγχο ή διεύθυνση και το οποίο είναι βασικά σχεδόν πανομοιότυπο με τις μεθόδους που χρησιμοποιούσαν οι Επιτροπές Αλληλογραφίας στην Αμερικανική Επανάσταση. Σύμφωνα με την ιδέα της Ακέφαλης Αντί-στασης, όλα τα άτομα και οι ομάδες λειτουργούν ανεξάρτητα η μία από την άλλη και δεν απευθύνονται ποτέ σε κάποια κεντρικά γραφεία ή σε έναν ηγέτη για κατευθύνσεις ή οδηγίες, όπως θα έκαναν όσοι ανήκουν σε μία τυπική πυραμιδική οργάνωση.
Με την πρώτη ματιά, ένας τέτοιος τύπος οργάνωσης μοιάζει ανεδαφικός, κυρίως επειδή φαινομενικά δεν υπάρχει καμία οργάνωση. Ανακύπτει φυσικά το ερώτημα πώς γίνεται να συνεργάζονται μεταξύ τους οι «αθέατοι πυρήνες» και τα άτομα, αφού δεν υπάρχει κάποια διασύνδεση ή κεντρική διεύθυνση. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι ότι οι συμμετέχοντες σε ένα δίκτυο Ακέφαλης Αντιστασης, είτε μέσω ενός «αθέατου πυρήνα» είτε μέσω ατομικής δράσης, πρέπει να γνωρίζουν ακριβώς τι κάνουν και πώς να το κάνουν. Αποτελεί ευθύνη του ατόμου να αποκτήσει τις απαραίτητες δε-ξιότητες και πληροφορίες όσον αφορά στο τι πρέπει να γίνει. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν είναι τόσο δυσλειτουργικό όσο μπορεί να ακούγεται, διότι είναι σίγουρα αλήθεια πως σε οποιοδήποτε κίνημα όλα τα εμπλεκόμενα άτομα έχουν εν γένει την ίδια νοοτροπία, μοιράζονται την ίδια φιλοσοφία και γενικά αντιδρούν με παρόμοιους τρόπους σε μια δεδομένη κατάσταση. Η ιστορία των Επιτροπών Αλληλογραφίας κατά την Αμερικανική Επανάσταση αποδεικνύει το αληθές αυτής της πρότασης.
Εφόσον όλος ο στόχος της Ακέφαλης Αντίστασης είναι να κατανικήσει την κρατική τυραννία (τουλάχιστον στον βαθμό που εξετάζει το παρόν κείμενο), όλα τα μέλη των αθέατων πυρήνων ή τα μεμονωμένα άτομα θα τείνουν να αντιδρούν σε αντικειμενικά γεγονότα κατά τρόπο παρόμοιο, μέσω συνήθων τακτικών αντίστασης. Τα όργανα διανομής πληροφοριών όπως, για παράδειγμα, εφημερίδες, φυλλάδια, υπολογιστές κ.λπ, που είναι ευρέως διαθέσιμα σε όλους, κρατούν κάθε άτομο ενήμερο για τα γεγονότα, επιτρέποντας μια σχεδιασμένη απά-ντηση που μπορεί να υλοποιηθεί με πολλές παραλλαγές. Δεν χρειάζεται κανείς να δώσει καμία οδηγία σε κανέναν. Οι ιδεαλιστές εκείνοι που έχουν αφοσιωθεί ειλικρινά στον σκοπό της ελευθερίας, θα δράσουν μόλις νιώσουν πως οι συνθήκες είναι ώριμες ή μόλις εμπνευ-στούν από άλλους που προηγήθηκαν. Παρότι ομολο-γουμένως πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν ως αντίλογος σε αυτό το σχήμα οργάνωσης ως μέθοδο αντί-στασης, πρέπει να έχει κανείς κατά νου πως η Ακέφαλη Αντίσταση είναι τέκνο της αναγκαιότητας. Οι εναλλα-κτικές της αποδείχτηκε πως ήταν είτε ανεδαφικές είτε δύσκολες στην εφαρμογή. Η Ακέφαλη Αντίσταση λειτούργησε επιτυχώς στο παρελθόν, κατά την Αμερικανική Επανάσταση, και εάν όσοι είναι αληθινά αφοσιωμένοι τη θέσουν σε εφαρμογή ξανά, θα λειτουργήσει και σήμερα.
Δεν χρειάζεται καν να πούμε πως η Ακέφαλη Αντί-σταση οδηγεί σε πολύ μικρούς, ακόμα και μονομελείς, πυρήνες αντίστασης. Όσοι εντάσσονται σε οργανώσεις για να «το παίξουν κάποιοι» ή αυτοί που είναι απλά «χειροκροτητές» γρήγορα θα ξεσκαρταριστούν. Ενώ, από την άλλη, όσοι έχουν πάρει σοβαρά την υπόθεση της εναντίωσής τους στον ομοσπονδιακό δεσποτισμό, αυτό ακριβώς επιθυμούν.
Από την πλευρά των τυράννων και των επίδοξων ηγεμόνων, της αστυνομίας και των ομοσπονδιακών, τίποτα δεν είναι προτιμότερο από το να έχουν όλους όσοι τους εναντιώνονται ΕΝΩΜΕΝΟΥΣ σε μια ιεραρχική δομή και όλα ανεξαιρέτως τα άτομα που τους εναντιώ-νονται να ανήκουν σε μια ομάδα πυραμιδικού τύπου. Τέτοιες ομάδες και οργανώσεις είναι παιχνιδάκι, γι’ αυ- τούς, να τις διαλύσουν. Ιδίως υπό το φως της αποκάλυψης ότι το Υπουργείο «Δικαιοσύνης» δεσμεύτηκε πως το 1987 δεν θα υπάρχει καμία ομάδα αντίστασης στην οποία να μην έχει «φυτέψει» τουλάχιστον έναν πληροφοριοδότη. Αυτοί οι ομοσπονδιακοί «φίλοι της κυβέρνησης» είναι πράκτορες της Υπηρεσίας Πληροφοριών. Συλλέγουν πληροφορίες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν όποτε ενός ομοσπονδιακού Εισαγγελέως του «την βιδώσει» να ασκήσει δίωξη. Η γραμμή της μάχης έχει ήδη χαραχτεί. Επομένως, οι πατριώτες απαιτείται να λάβουν μια συνειδητή απόφαση, είτε να συνδράμουν την κυβέρνηση στην παράνομη κατασκοπεία της εξακολουθώντας τις παλιές μεθόδους οργάνωσης και αντί- στασης, είτε να κάνουν το έργο των εχθρών δυσκολότερο εφαρμόζοντας αποτελεσματικά αντίποινα.
Αναμφίβολα, θα υπάρχουν και κάποιοι διανοητικά ανάπηροι εκεί έξω που, την ώρα που στέκονται σε ένα βήμα ομιλητή με μια αμερικανική σημαία κρεμασμένη πίσω τους και έναν μοναχικό αετό να σκίζει τον ουρανό ψηλά πάνω από τα κεφάλια τους, θα δηλώνουν με στόμφο, με την πιο δυνατή, «αστερόεσσα» φωνή τους: Και λοιπόν, τι έγινε αν η κυβέρνηση κατασκοπεύει; Δεν παραβαίνουμε κανέναν νόμο. Τέτοια παραπληγική σκέψη, αν γίνεται από κάποιο σοβαρό άτομο, είναι η καλύτερη απόδειξη για το ότι όντως υπάρχει επιτακτική ανάγκη για ειδικά σεμινάρια εκπαίδευσης. Το άτομο που κάνει τέτοιες δηλώσεις δεν έχει καμία απολύτως επαφή με την πολιτική πραγματικότητα αυτής της χώρας και είναι εντελώς ακατάλληλο για την ανάληψη οποιασδήποτε καθοδήγησης, εκτός από το να καθοδηγεί τίποτα σκυλιά για έλκηθρα στην Αλάσκα. Η παλιά νοοτροπία του στυλ γεννημένος την 4η Ιουλίου, που στο παρελθόν διαπότισε τόσο βαθιά τη σκέψη του πατριώτη, δεν θα τον σώσει στο μέλλον από την κυβέρνηση. «Επανεκπαίδευση» σε τέτοιου τύπου αμβλύνοες μπορεί να γίνει στις ομοσπονδιακές φυλακές όπου δεν υπάρχουν ση-μαίες και αετοί παρά μόνο πληθώρα ανδρών που «δεν παρέβαιναν κανέναν νόμο».
Οι περισσότερες ομάδες που «ενώνουν» τους απελπισμένους οπαδούς τους σε μία μόνο οργανωτική δομή έχουν βραχύ πολιτικό βίο. Συνεπώς, οι κινηματικοί εκείνοι ηγέτες που συνεχώς κάνουν έκκληση για ενότητα οργάνωσης αντί για την ευκταία ενότητα σκοπού, συνήθως ανήκουν σε μία από τις τρεις ακόλουθες κατηγορίες:
Μπορεί να πρόκειται για όχι ικανούς πολιτικούς «στρατηγούς», αλλά απλώς αφοσιωμένους ανθρώπους που πιστεύουν πως η ενότητα θα εξυπηρετούσε τον σκοπό τους και δεν αντιλαμβάνονται πως η κυβέρνηση επωφελείται τα μέγιστα από τέτοιες προσπάθειες. Ο αντικειμενικός σκοπός των Ομοσπονδιακών, το να φυλακίσουν ή να τσακίσουν όλους όσοι τους εναντιώνο-νται, διευκολύνεται με τις πυραμιδικές οργανώσεις. Ίσως, από την άλλη, είναι άνθρωποι που δεν έχουν κατανοήσει πλήρως τον αγώνα στον οποίο έχουν εμπλακεί και το γεγονός ότι η κυβέρνηση στην οποία εναντιώνο-νται έχει κηρύξει κατάσταση πολέμου εναντίον όσων αγωνίζονται για την πίστη, τον λαό και την ελευθερία. Οι ασκούντες εξουσία θα μετέλθουν κάθε μέσο προκειμένου να απαλλαγούν από την Αντίσταση. Η τρίτη κατηγορία ηγετών που κάνουν έκκληση για ενότητα, και ας ελπίσουμε πως αποτελούν τη μειοψηφία των τριών, είναι οι άνθρωποι εκείνοι που διψάνε για την υποτιθέμενη αίγλη και ισχύ που παρέχει μια μεγάλη οργάνωση και αυτό τους νοιάζει πολύ περισσότερο από το να επιτύχουν πραγματικά τον κατά δήλωση σκοπό τους.
Αντιστρόφως, το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν οι Ομοσπονδιακοί χαφιέδες, αν είχαν επιλογή, είναι χίλιους διαφορετικούς μικρούς αθέατους πυρήνες να τους πολεμούν. Είναι πολύ εύκολο να καταλάβει κανείς το γιατί. Μια τέτοια κατάσταση είναι εφιάλτης για την κυβέρνηση και τις μυστικές υπηρεσίες που επιδιώκουν να ξέρουν όσο περισσότερα μπορούν για εκείνους που τους αντιστέκονται. Οι Ομοσπονδιακοί, όντας σε θέση να συγκεντρώσουν συντριπτική δύναμη σε αριθμούς, ανθρώπινο δυναμικό, πόρους, πληροφορίες και μέσα ανά πάσα στιγμή, χρειάζονται μονάχα μια εστία για να επικεντρώσουν την οργή τους. Μια μόνο διείσδυση σε μία πυραμιδικού τύπου οργάνωση μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή ολόκληρης της δομής. Αντιθέτως, η Ακέφαλη Αντίσταση δεν προσφέρει καμία απολύτως ευκαιρία στους Ομοσπονδιακούς να καταστρέψουν ένα κάποιο σημαντικό μέρος της Αντίστασης.
Με την ανακοίνωση του Υπουργείου «Δικαιοσύνης» πως 300 πράκτορες του FBI, που προηγουμένως είχαν επιφορτιστεί με την παρακολούθηση Σοβιετικών κατασκόπων στις ΗΠΑ (εγχώρια αντικατασκοπεία), τώρα πρόκειται να διατεθούν για την «καταπολέμηση του εγκλήματος», η ομοσπονδιακή κυβέρνηση προλειαίνει το έδαφος για μία μείζονα επίθεση εναντίον των ατόμων εκείνων που αντιστέκονται στην πολιτική της. Πολλές αντικυβερνητικές ομάδες που αγωνίζονται για τη διαφύλαξη της Αμερικής των προγόνων μας, ας περιμένουν σύντομα να βιώσουν τη σφοδρότητα μιας νέας ομοσπονδιακής εφόδου κατά της ελευθερίας.
Είναι, επομένως, σαφές πως ήρθε η ώρα να αναθεωρήσουμε την παραδοσιακή στρατηγική και τις παραδοσιακές τακτικές όσον αφορά στην αντίσταση εντός μιας σύγχρονης αστυνομοκρατούμενης χώρας. Η Αμερική οδεύει ολοταχώς προς τη μεγάλη, σκοτεινή νύχτα μιας κρατικής αστυνομικής τυραννίας, όπου τα δικαιώματα που σήμερα οι περισσότεροι θεωρούν αναφαίρετα θα εξαφανιστούν. Ας γεμίσει η επερχόμενη νύχτα με χιλιάδες σημεία αντίστασης. Σαν την ομίχλη που σχηματίζεται όταν οι συνθήκες είναι κατάλληλες και εξαφανίζεται όταν δεν είναι, έτσι πρέπει να είναι και η αντίσταση στην τυραννία.
"Αν κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να υπερασπίζεται—ακόμα και με βία—το πρόσωπό του, την ελευθερία του και την περιουσία του, τότε έπεται ότι μια ομάδα ανθρώπων έχει το δικαίωμα να οργανώνει και να υποστηρίζει μια κοινή δύναμη για να προστατεύει διαρκώς αυτά τα δικαιώματα." —Ο Νόμος. Φρεντερίκ Μπαστιά, Παρίσι 1850.
Louis R. Beam
